خالی شدید

سلام. امروز شنبه است. خالی ترین روز هفته. شدید به فکر مسافرت هستم. روزهایی که کار کمی دارم بدتر از روزهای پرکار هستند. تمایل شدید به نوشتن دارم ولی انگار جلوی مغزم یک کاغذ A4 کاملا سفید گرفته اند. فقط دارم کلمه هایی را که به منتهای تاریک ذهنم می رسند، تایپ می کنم. احساس هرزگی و آوارگی زندگی امانم را بریده، فقط به فرار فکر می کنم، نه حتی راه برون رفت! به زمین و زمان بدون هیچ دلیلی فحش می دهم. خودم را با چیزهایی که تا سر حد امکان بیخود باشند و فکر را مشغول کنند درگیر می کنم. (تازه وقتی می نویسم برمی گردم غلط گیری می کنم، چه غلط ها!)

دچار نوعی پـ.ریود به نام پروئید پست  ناتورال (Post Natural Peroid یا PNP) شده ام. ظاهرش شبیه نوعی ترانزیستور است که ساختمانش یادم رفته. وقتی تمام حالت های طبیعی آدم از توضیح در می مانند این حالت شروع شده و تا وقتی که اقربای نسبی آدم را ذله نکتد، آزادت نمی کند.

تقصیر من است که دنیا این طور شده است؟ به نازنین عضو هر رهگذر بی خبر که این طوری است. به من چه؟

اگر تونستی پسر... اگر تونستی...

  
نویسنده : شوایک ; ساعت ٤:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۳/٤
تگ ها :