و اکنون بعد از 22 بهمن

خوب، نیمی از ترسم درست بود. سبزها نمی توانستند انسجام خوبی داشته باشند. آنها هرآنچه احتیاج بود در دست داشتند و سبزها هیچ. بیشتر اشکال از قطع ارتباط فضای مجازی و حقیقی است، که کاملا قابل درک است. فضا هم که تا دلمان و دلتان بخواهد شبیه به دوره ایتالیای موسولینی است. باید انتظار و شیوه عمل هر دو واقعی باشند. فکر کنم وقت استراحت، تجدید قوا و ساماندهی است. فعلا امکان تسخیر خیابان دور از ذهن به نظر میرسد. جنبش سبز احتیاج به کمک سیاسی خارجی دارد، البته نه به صورت مستقیم. این کمک را دولت خودبخود با حماقت هایش به سبزها هدیه داده و خواهد داد. ما به دید بهتر و هدف گذاری احتیاج داریم. به تشکیلات و تجهیزات محتاجیم. باید ارتباط نفر به نفر خوبی داشته باشیم. باید بتوانیم حکومت را فلج کنیم و همه اینها بدون خشونت و درگیری خیابانی. قدرت واقعی سبزها در همین است. درگیری و فراهم آوردن امکان سرکوب بهترین کمک به رژیم است.

راستی من هم از نظرات زیادی محافظه کارانه ام دست میکشم و اعلام میکنم که دوره حکومت تمام شده است، باید صبر داشته باشیم. باید بتوانیم خاموش ها را همراه کنیم. باید بتوانیم هرچه بیشتر لای ترک های حکومت و خصوصا نیروهای مسلح، گوه بگذاریم. همه اینها نیازمند صبر است و فکر. نمی دانم باید چه کرد، ولی باید کمی با فکر رفتار کرد.

  
نویسنده : شوایک ; ساعت ٧:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/٢٢
تگ ها :