چس ناله های صبحگاه روز تعطيل

به کدامین امید زنده ایم؟ چرا هنوز عده ای به امید دولتمردان هستند و عده ای خموشانه بازگشایی فضای سیاسی اجتماعی ایران را انتظار می کشند؟ چرا روزی هزاران دروغ هیچ تاثیری بر ما نمی گذارد؟ آیا به فکر انقلابی دیگر هستیم؟ فکرش را هم نکنید! به امید فشارهای خارجی هستیم؟ فراموش کنید! گوشه نگاهی به روزنامه ها، اخبار صدا و سیما، و سپس گویا نیوز بیندازید. چه حجمی از دروغ می توانید پیدا کنید! ملت به مثابه چارپایانی بی آزار هستند و عده ای نیز هوچی گرهای مخالف نظام قلمداد می شوند. پله به پله امکانات اعتراض گرفته می شود. دستگیری اوباش فقط بهانه ای برای جلب توجه بود و نیز اطمینانی برای جلوگیری از اعتراض و اخلال بعد از سهمیه بندی بنزین. جمع آوری لباس های طرحدار، طرح مقابله با بدحجابی، و هزاران یاوه دیگر فقط سرپوش بود. همه این را می دانند ولی چرا باز هم ساکتیم؟ واقعیت های تحریم شدن را نادیده گرفته ایم. وضع ناوگان هوایی ما مختل شده است. مردم ناراضی و معترض شیشه های فرودگاه را شکسته و مسوولان کنترل پروازی هما را کتک زده اند. بلیط های اهواز تا ۱۰ روز آینده به فروش رفته است، چرا؟ پروازها از ۸ به ۳ تا در روز کاهش یافته و اتوبوس و قطار نیز به سختی در دسترس است. پروازهای کیش به ۲ صبح منتقل خواهند شد. چرا؟ ترکیه قرارداد اجاره هواپیما هایش به ایران را تمدید نکرده و هواپیماهای کرایه ای از خطوط هوایی جمع شده اند. این نتیجه تحریم نیست؟ شل ترغیب شده تا ارتباط با ایران را قطع کند. همه دنیا به ما اعتراض کرده و ما هنوز در راستای ناف خود عمل می کنیم. دانشجو ها را زندانی می کنند و به راحتی می گویند دانشجو نبودند و اگر جرمی نداشته باشند آزاد می شوند. در حالی که هنوز محل نگهداری آنان مشخص نیست. آقای محترم ما خریم! راحت باش. فیلم اعترافات عده ای از سیما پخش می شود و طرفه آنکه آنها تبعه آمریکا هستند. آیا به غیر از شکنجه راه دیگری برای این اعترافات می شناسید؟ یادمان باشد که بی رحمی خودمان است. کسانی را که با خون دل به مسند نشاندیم چنان تنها گذاشتیم که دیگر نتوانند سر  بلند کنند. حکومت اشتباهاتش را تکرار نمی کند، به فکر دوم خرداد دیگر نباشیم. واقعا نمی دانم به کجا می رویم ولی من که از اینجا می روم!

  
نویسنده : شوایک ; ساعت ۱٠:٢٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/٥/٦
تگ ها :