چه خواهیم کرد؟

چند وقتی است ذهنم شدیدا درگیر این سوال شده. برایم مشخص نیست که در صورت پیروزی این جنبش چه می خواهم

1- بخشش : آیا می توانیم سران کودتا و کسانی را که به تجاوز به جان و مال و ناموس مردم (به نص صریح قانون اساسی) متهم و به احتمال قریب به یقین محکوم هستند، ببخشیم؟ این جماعت پست تر از حیوانات، که البته حیوانی برای خود قواعد و عالمی دارد و این آقایان نه، باید جواب پس بدهند که با فرزندان مملکت چه کرده اند. با دارایی ها و آبروی ایران چگونه بازی کرده اند. در ذهنم نمی گنجد ا.ن. که کراهت نوشتن کامل نامش با مس نجاست یکی است، روزی از دفتر کارش به خانه برود و حکم دیگری مثلا عضویت در تشخیص مصلحت دریافت کند. یا در صورتی که تغییرات نظام جدی باشد، برای خودش به گوشه ای بخزد تا دوباره تشکیلاتی شکل بگیرد و وسط بیاید. مقاماتی که از صدر تا ذیل باعث چنین ویرانی غیرقابل جبرانی شدند، آیا نباید محاکمه شوند؟ دزدی های کلان از بودجه مملکت و حق و حلق مردم نباید به جیبشان بازگردد؟ چه کسی جوابگوی این همه کثافتکاری باید باشد؟

2- انتقام: به فرض که انتقام بگیریم،‌ این دایره بسته خشونت در ایران کماکان باید سیکل خود را تکرار کند؟ هر تغییر و تحولی باید با کشته شدن تمام حکومت قبلی انجام شود؟

3- محاکمه قانونی: نتیجه محاکمه هر چه باشد، منجر به همان دو سوال می شود.

هر عقل سلیمی با توجه به حجم نوشته های بالا تشخیص می دهد که من با بخشش مخالفم. واقعا هم مخالفم. باید شدیدا تفکیک کرد. باید بخش هایی که مربوط به درگیری ها و خشونت های دولتی و حکومتی بعد از انتخابات است را از بقیه ندانم کاری هایشان تفکیک کرد.

در مورد خشونت ها تاکید می کنم که باید فرماندهان محاکمه شوند. باید محاکمه در دادگاهی مورد تایید مردم و برآمده از سیستم سالم قضایی صورت گیرد تا معنی دار باشد. باید حداقل از تمام مشاغل احتمالی آینده دستشان کوتاه شود. باید به ملت جواب پس بدهند.

در مورد ضررهایی که دولت به آبرو و منافع سیاسی کشور و همچنین به اقتصاد و صنعت وارد کرده، به نظرم باید رسیدگی دقیق و کامل صورت گیرد.

واقعا دلم نمی خواهد این حرف ها را بزنم. بعد از دیدن چندثانیه ای از فیلم کوی دانشگاه فهمیدم که انگار نمی توانم چشمانم را کامل ببندم.

  
نویسنده : شوایک ; ساعت ۱:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/٥
تگ ها :