در چارچوب

وسط چارچوب در ایستاده است. دو کف دستش را به دو طرف چارچوب چسبانده. پای چپ محکم روی زمین است و آن یکی پا، از ران به سمت داخل خم شده و روی نوک پنجه مردد مانده. گردنش گاهی با کرشمه‌ای به سمتی می‌لغزد و دوباره باز می‌گردد. به من زل می‌زند. روی تختخواب به پهلوی چپ خوابیده‌ام و نگاهش می‌کنم.

بلند می‌شوم و به سمتش می‌روم. از زیر دست چپش رد می‌شوم و پشت سرش می‌ایستم. شانه راستش را می‌بوسم و نرمه گوشش را با لبهایم می‌کشم. می‌خندد و سرش را تند به جلو پرت می‌کند. بعد آرام نیم‌دایره‌ای به گردنش رسم می‌کند و نگاهش به ناخن‌های سرخ دست چپش متمرکز می‌ماند. انگار منتظر حرکت بعدی من باشد. با سرانگشت‌های دست راستم، رانش را تا وسط کمر نوازش می‌کنم. کرک‌های نازک تنش سیخ می‌شوند. دستانم را به دورش حلقه می‌کنم. روی تختخواب خوابیده و ما را نگاه می‌کند.

بلند می‌شود. از زیر دست هنوز صلیب مانده به چارچوب در رد می‌شود. به پشت سرم می‌رود. قدش به پشت گردنم نمی‌رسد که تلافی کند. دستش را روی کمرم می‌لغزاند و موهایم را لای انگشتهایش سفت می‌گیرد و سرم را به عقب می‌کشد تا گوشم را گاز بگیرد. دستهایش روی سینه‌ام راه می‌روند. لباسم را بالا می‌زند و ناخن‌های سرخرنگش را روی کمرم می‌کشد. باید مطمئن شود که هشت خط موازی و سرخرنگ آنجا مانده است تا کسی دیگر به این قلمرو نیاید. روی تخت خوابیده‌ام و نگاهشان می‌کنم.

ساعتهاست بیحرکت مانده‌ام که خلوت عشقبازی‌شان را به هم نریزم. او هم پشت سرم دراز کشیده و بیدار است. نمی‌دانم آنها را در چارچوب در دیده یا نه. بیحرکت به سمت چشم دوخته. به سمت من بر می‌گردد. دست راستش را دور کمرم می‌اندازد. لبهایش را روی گوش راستم می‌گذارد و آرام گاز می‌گیرد. او هم به چارچوب چشم می‌دوزد. انگار آنها را دیده. بلند می‌شود و به پشت سر من درون چارچوب می‌رود. لباسش را پاره می‌کند و بر می‌گردد. انگار ما برای آنها وجود نداریم. به عشقبازی‌شان مشغولند.

سالهاست از آنجا رفته‌ایم و هنوز در ذهن چارچوب و تختخواب و دیوار تکرار می‌شویم.

  
نویسنده : شوایک ; ساعت ۱٢:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱/٤
تگ ها :